Rozdział 1 ^^

Ten rozdział miał ukazać się w czwartek lub piątek , ale napisałam go szybciej więc postanowiłam już teraz                                 wstawić . Mam nadzieję że się spodoba Miłego czytania ~ ^^ 

Po skończeniu lekcji matematyki wybiegłem z klasy jak poparzony. Uczniowie patrzeli na mnie ze zdziwieniem wymalowanym na twarzy. Nie wiedziałem gdzie się przed nim mogę ukryć. Wiem jestem głupi. Ale cóż mogłem zrobić gdy widziałem jak chłopak wstaje z ławki i idzie w  moją stronę? Tylko uciekać. Szybkim krokiem przeszedłem cały korytarz następnie wchodząc w drugi. Odwróciłem się za siebie i zobaczyłem jak ten za mną podąża. Przyśpieszyłem z nadzieją że w końcu go zgubię. Nagle korytarz się skończył a ja nie miałem gdzie uciec. Rozejrzałem się szukając czegokolwiek co mogło by mi pomóc. Przegryzłem wargę zastanawiając się co zrobić. Spojrzałem w stronę chłopaka który był już niebezpiecznie blisko. Szlag! Wszedłem do jakiegoś pomieszczenia zamykając drzwi. Oparłem się o nie przymykając oczy. Usłyszałem ciche chrząknięcie które wyrwało mnie z zamyśleń.

- O co chodzi? – zapytał chłopak wychylając się zza stery kartek na swoim biurku.

- Um, ja … zgubiłem się – oznajmiłem nieco zażenowany. Myślałem że nikogo tu nie będzie …  Nieznajomy zmarszczył brwi przyglądając mi się uważnie.

- Ah, to ty jesteś tym nowym uczniem? Dobrze się składa, bo właśnie miałem po ciebie iść. Dyrektor kazał mi ciebie oprowadzić po szkole – chłopak wstał z krzesła podchodząc do mnie. Podniosłem wzrok patrząc się na nieznajomego. Śmiało można było stwierdzić że był przystojny. Nawet bardzo…      

- Zapomniałbym! Lee Jinki, ale mów mi Onew – wspomniany chłopak uśmiechnął się do mnie wyciągając rękę w moją stronę.

-Lee Taemin – uścisnąłem jego rękę odwzajemniając uśmiech. W ty samym momencie do pomieszczenia Onew wszedł chłopaka który za mną podążał .

- O Minho! Nie teraz, muszę się zając nowym uczniem. Idź do Jjonga i Key, szukali cię. – chłopak spojrzał w moją stronę – A to jest ….

- Taemin, możemy później porozmawiać? – żabol spojrzał na mnie z nadzieją . Nie doczekanie ! Nie będę rozmawiać z tą głupią żabą! Dosyć że muszę siedzieć z nim w tej samej klasie!

- Nie mamy już o czym rozmawiać.-powiedziałem chłodno -Onew hyung, idziemy? – Jinki spojrzał zdezorientowany na Minho który nadal mi się przyglądał z…nadzieją ?

 - Co? A tak jasne! – zacząłem iść w stronę drzwi omijając beznamiętnie zawiedzionego chłopaka – To do potem! – powiedziała na odchodne Onew klepiąc chłopaka po plecach. W niezręcznej ciszy przemierzaliśmy korytarz pełen uczniów. – Więc , od czego chciałbyś zacząć? – chłopak jako pierwszy zdecydował się przerwać miedzy nami krępującą ciszę.

- Słyszałem że macie tu salę taneczną , może od niej zaczniemy ? – tak się podekscytowałem że prawie skakałem ze szczęścia. W końcu będę mógł poćwiczyć w profesjonalnej sali. Między innymi dlatego się tu znalazłem. Onew zaśmiał się jak zobaczył moje zachowanie.

-Jasne! – Właśnie w taki sposób minęła mi przerwa obiadowa. Po chwili spędzenia czasu z chłopakiem można było stwierdzić że jest sympatyczny i opiekuńczy choć był też przystojny i na swój niezdarny sposób słodki.  Przez te wszystkie lekcje jakoś udawało mi się unikać Minho lecz wiem że i tak będę musiał z nim pogadać prędzej czy później. Postanowiłem że pójdę jeszcze „wypróbować” salę taneczną. Wszedłem do pomieszczenia rozglądając się czy aby na pewno nikogo tu nie ma i czy nie przeszkadzam w zajęciach tanecznych o których powiedział mi Hyung. Położyłem plecak pod ścianą włączając muzykę. Zacząłem się rozciągać aby nie naciągnąć sobie żadnego ścięgna . Gdy stwierdziłem że jestem już wystarczająco rozgrzany zacząłem tańczyć. Na początku były to łatwe ruchy, lecz po chwili zacząłem wykonywać bardziej skomplikowane. Przez to nie zauważyłem blondyna który opierał się o ścianę i przyglądał mi się uważnie pochłaniając każdy mój ruch. Dopiero po jakimś czasie zauważyłem go w lustrze. Obróciłem się do niego przestraszony ponieważ Jinki ostrzegał mnie że jak spotkam tam blondyna,  który jest liderem kółka tanecznego może być nie za ciekawie ponieważ nie lubi gdy ktoś mu przerywa zajęcia. Przełknąłem powoli gulę w gardle która przez uważny wzrok chłopaka . Nieznajomy uśmiechnął się lekko po czym zaczął klaskać. Zdezorientowany stałem na środku Sali nie wiedząc co zrobić. 

- Wow, to było niesamowite! Gdzie się tego nauczyłeś? – Chłopak odepchnął się od ściany wyciągając w moją stronę rękę – Kim Kibum ale mów mi Key. 

- Lee Taemin – uścisnąłem jego dłoń nadal nie wiedząc co zrobić i jak się zachować.